VRIJSPRAAK JOMANDA: DE BIJZONDERE ZORGPLICHT VAN ……. DEEL 4

VRIJSPRAAK JOMANDA: DE BIJZONDERE ZORGPLICHT VAN ……. DEEL 4
CHIRURG RUTGERS WEIGERDE MILLECAM EEN OPERATIE

Vandaag deel 4 in de serie op zoek naar de feiten achter het verhaal van Sylvia Millecam.

IN CONTEXT: HET WARE MILLECAM-VERHAAL II ?
Door Frank Eeken, 15 september 2009

ZORGVERLENER HET GERECHTSHOF
Op 10 april 2008 vervulde het Amsterdamse Gerechtshof ‘de geuitte wens’ van VTDK, Menso Westerouen van Meeteren en Skepsis in de Artikel-12 procedure. Het Gerechtshof stelde het groepje extreme pro regulieren in het gelijk en ‘verwees’ de Millecam-zaak door, terug naar het Openbaar Ministerie en gaf opdracht om, van de in totaal door de IGZ opgespoorde zo’n 28 behandelaars die Sylvia Millecam ter zijde hebben gestaan, Jomanda en de alternatieve-artsen René Broekhuyse en Jos Koonen alsnog te gaan vervolgen wegens eventuele schuld bij het overlijden van Sylvia Millecam. In het beoordelingskader vermeldde het Gerechtshof in z’n uitspraak o.a. dat in verband met de verantwoordelijkheid / zorgvuldigheidsnormen jegens een patient: “een arts / zorgverlener niet enkel kan volstaan met te verwijzen naar de door de patient geuitte wens”. En: “Het spreekt voor zich dat een arts / zorgverlener geen overspannen verwachtingen of valse hoop mag wekken”. Een strafzaak-Millecam werd werkelijkheid.

## – NOS 20:00journaal (10-04-2008 ): “Jomanda en artsen alsnog vervolgd”.
## – NOVA (10-04-2008 ): “Jomanda toch vervolgd i.v.m. dood Millecam”.
## – Volkskrant (11-04-2008 ): “Jokken kwakzalver steviger aangepakt”.
## – Het Parool (11-04-2008 ): “Menso Westerouen van Meeteren: ‘OM had de zaak slechts behandeld”.
## – Het Parool (11-04-2008 ): “Moeder Millecam: ‘Sylvia heeft zelf voor die behandeling gekozen”.

PRO-FORMA ZITTINGEN
In een column in De Telegraaf (15-04-2008 ) pleitte VTDK-secretaris en psycholoog van het NKI/AvL Frits S.A.M. van Dam ten overstane van het volk —waarvan sommige mensen in doodsangst zouden verkeren aldus Van Dam— voor een beroepsverbod voor de alternatieve artsen, en als de appel niet in de peer zou passen, als de rechter niet tot een veroordeling zou komen, dan werd het maar eens tijd om de wetgeving te gaan veranderen, aldus Van Dam. Op 20 oktober 2008 maakte het Openbaar Ministerie bekend dat Jomanda en de twee alternatieve artsen Koonen en Broekhuyse op 30 oktober 2008 en 13 november 2008 dienden te verschijnen in de rechtbank in Amsterdam op zogeheten pro-formazittingen, die gehouden worden om er voor te zorgen dat een zaak op een zitting is geweest zodat een bepaalde (beroeps)termijn niet verloopt. De ‘inhoudelijke’ behandeling van de zaak vindt dan later plaats. Het OM wilde Jomanda vervolgen wegens het Sylvia Millecam toebrengen van zwaar lichamelijk letsel (max. 10 jaar gevangenisstraf). Een zwaarder vergrijp dan het in eerste instantie toebedachte vergrijp van dood door schuld (max. 2 jaar gevangenisstraf) maar dit vergrijp was verjaard na 6 jaar (in 2007 ). Aangezien het OM gedwongen was door het Gerechtshof om te vervolgen diende men de creatieve geesten aan het werk te zetten. Hoe de appel in de peer te passen, gezien de eerdere vrijspraak en aangezien het lastige bij zwaar lichamelijk letsel is dat (achteraf) ‘opzettelijkheid’ moet worden bewezen. En het OM zou zich (vooraf) —zeker gezien alle documentatie, literatuur over, en media-optredens van Jomanda— kunnen hebben afgevraagd of men het zélf gelooft dat vredesduif Jomanda Sylvia Millecam ‘opzettelijk’ zwaar lichamelijk letsel zou hebben toegebracht ? Of Jomanda Sylvia Millecam ‘opzettelijk’ de dood in heeft gejaagd ? Of Jomanda, haar vriendin, ‘opzettelijk’ heeft vermoord ? Men zou zich kunnen voorstellen dat het antwoord (vooraf) op die vraag te simpel is om daar jarenlang tijd en (belasting)geld aan te willen besteden. Alhoewel voor illusionist Hans Klok niets onmogelijk ‘lijkt’ te zijn ? “Officier van justitie Hetty Hoekstra, gespecialiseerd in medische zaken, zei tijdens de pro-formazitting dat mensen in een toestand zoals Millecam destijds, openstaan voor alles wat hoop biedt. ‘Dat geeft een extra zorgplicht aan de behandelaars. Zij moeten voorzien in juiste en volledige informatie en in een goede doorverwijzing’, aldus de officier” (Dagblad Trouw, 31-10-2008 ).

DE 2008/2009 STRAFZAAK-MILLECAM
In de strafzaak-Millecam —waar de partner, familie en direct betrokkenen van Sylvia Millecam nooit om gevraagd hebben aangezien ze nooit aangifte hebben gedaan— werden partner Nol Willemsen, tientallen betrokkenen, getuigen en deskundigen gehoord en ondervraagd, ook à décharge door de rechter-commissaris. Sommige getuigen waren niet eerder verhoord ten tijde van het IGZ-onderzoek en -rapport (2002-2004 ). Tijdens de verhoren zou informatie beschikbaar zijn gekomen die niet eerder bekend zou zijn, aldus het Openbaar Ministerie, die echter eerder in Oktober 2006 dezelfde alternatieve genezers had vrijgesproken na een twee jaar durend uitgebreid onderzoek. Waarin ook (dezelfde?) verdachten en getuigen zouden zijn gehoord ? Meerdere getuigen zouden in de strafzaak hebben opgemerkt dat men zich irriteerde aan dat Sylvia Millecam na haar overlijden in de media als een dom iemand die klakkeloos achter de alternatieve genezers aan zou hebben gelopen werd weggezet wat geen recht zou doen aan de waarheid omtrent de persoon Sylvia Millecam en haar levenswijze. Omdat alle getuigenissen en verhoren achter gesloten deuren plaatsvond, zou men niet in staat zijn om de gehele context van die getuigenissen en verhoren te beoordelen. Zonder ‘volledige en juiste informatie’ is men afhankelijk van hetgeen o.a. de Officieren van Justitie publiekelijk naar buiten brengen (via de media) en/of vindbaar stellen via internet, en afhankelijk van hetgeen uiteindelijk uit de totale verhoren van de getuigen en betrokkenen qua relevantie is geselecteerd door justitie om op te nemen in een of andere (publiek vindbare) vorm van verslaglegging.

OPEN BRIEF
Op 5 mei 2009 stuurde de partner, familie en direct betrokkenen van Sylvia Millecam —die meenden dat de groep extreme pro regulieren over de rug van Sylvia Millecam erop uit is om via een heksenjacht een anti-alternatief signaal af te willen geven om jurisprudentie te realiseren— een open brief naar de Koningin, Minister President Balkenende, VWS-Minister Ab Klink, de fractievoorzitters van de politieke partijen en naar Justitie, met daarin o.a. een pleidooi voor Sylvia Millecam, die zich graag zou hebben ingezet voor communicatie tussen regulier en alternatief, met de wens tot een genuanceerde discussie, die Sylvia Millecam meer recht zou doen, in de hoop dat na de slepende zaak Sylvia Millecam “vooral herinnerd mag blijven als een stralende, unieke persoonlijkheid en de succesvolle comédienne die ze is geweest”, aldus de partner, familie en direct betrokkenen.

INHOUDELIJKE BEHANDELING STRAFZAAK-MILLECAM
De ‘inhoudelijke’ behandeling door het Openbaar Ministerie van de 2008/2009 strafzaak tegen de drie alternatieve-behandelaars begon op 11 mei 2009 in de rechtbank in Amsterdam, zonder aanwezigheid van Jomanda. In het 20:00-NOS-journaal luidde de aanklacht van het Openbaar Ministerie: Sylvia Millecam is de benodigde reguliere zorg onthouden, haar is valse hoop gegeven, ze is onvolledig geinformeerd, en als gevolg daarvan heeft zij zwaar lichamelijk letsel bekomen, en is haar dat toegebracht, te weten een verdere doorgroei of uitzaaiing van kanker-gezwellen, een verergering van haar ziektebeeld, een afname van de genezingskans, en afname van de levensverwachting”. Op 22 mei 2009 volgde in een rechtszitting de door de Officieren van Justitie mr. Birgit C.C. van Roessel en mr. Hetty Hoekstra uitgesproken aanklacht (requisitoir) met als overwegingen o.a.: “Uit diverse hierna te noemen verklaringen blijkt dat Mw. Damman als Jomanda voor Sylvia Millecam een autoriteit was, aan wier woorden en daden zij geloof hechtte en wier adviezen zij opvolgde” en “Wie een boodschap uitdraagt, die is daarvoor zelf verantwoordelijk en kan zich niet beroepen op een bron die niet toetsbaar is”. Het OM geloofde dat o.a. Jomanda Sylvia Millecam in een waan zou hebben gebracht, haar onjuiste informatie zou hebben gegeven, haar af zou hebben gehouden van een reguliere (levensreddende) behandeling en haar geen informatie zou hebben gegegeven over de effectiviteit van de eigen therapie. Luc Benistant, de advocaat van Jomanda, zei na afloop van de rechtszitting geschokt te zijn over ‘het verkeerde beeld’ dat justitie van Jomanda had geschetst. Onjuiste Jomanda-beeldvorming en -berichtgeving ? Richten veel schade aan in de maatschappij ?

VRIJSPRAAK
Op 12 juni 2009, een kleine acht jaar na het overlijden van Sylvia Millecam, sprak rechtbankvoorzitter Martien Diemer het vonnis in de strafzaak-Millecam uit (LJ Nummers BI7370, BI7445, BI7422 ). Jomanda werd vrijgesproken: “Wel schending van zorgplicht, maar geen overwegende invloed op de keuze om geen reguliere behandeling voor borstkanker te ondergaan, zodat de schade aan de gezondheid in redelijkheid niet aan de verdachte kan worden toegerekend”, aldus de rechtbank, die meende wel bewezen te zijn dat de twee alternatieve-artsen, Koonen en Broekhuyse, de gezondheid van Sylvia Millecam opzettelijk zouden hebben benadeeld, maar ze kregen géén straf opgelegd wegens de langslependheid van de zaak, omdat het Medisch Tuchtcollege de twee artsen eerder al sancties had opgelegd en omdat ze veel media publiciteit hebben moeten doormaken.

JOMANDA WAARSCHUWDE MILLECAM VOOR GECOMPLICEERDE OPERATIE ?
Sylvia Millecam zou haar siliconen borstimplantaten hebben gekregen in 1988 of in 1991. Het Algemeen Dagblad berichtte op 4 augustus 1999 dat de Ombudsman Zorgverzekeraars, oud-minister Gardeniers, in het jaarverslag over 1998 stelde dat op medische indicatie een particuliere ziektekostenverzekeraar de verwijdering van een lekkend borstimplantaat zou dienen te vergoeden en gezien “de levensduur van implantaten verwachten zorgverzekeraars de komende jaren veel exemplaren te moeten vervangen”. Op 22 september 1999 werd door huisarts Joost Kist een knobbeltje bij de rechterborst van Sylvia Millecam geconstateerd. Acht maanden later, op 11 mei 2000, zou in Haarlem het vermoeden van borstkanker worden bevestigd: de first-opinion. Het behandelingsplan: mamma-amputatie, borstreconstructie (conform het landelijk geldende protocol: met siliconen borstimplantaten ?) en chemotherapie. “Het stond voor haar meteen vast dat ze dat niét wilde”, aldus partner Nol Willemsen (Volkskrant, 29-12-2001 ). Sylvia Millecam wilde een second-opinion want ze wilde “persé géén chemokuur”, aldus Nol Willemsen (Netwerk, KRO, 27-01-2006 ), “Dat was vanaf dag één duidelijk dat ze dat niét wilde”, aldus Nol Willemsen (De Wandeling, 31-10-2008, KRO).

SYL MAAKTE DEZE KEUZE BEWUST
BESLISSING MILLECAM WAS WELOVERWOGEN
Sylvia Millecam ging zich op allerlei manieren informeren over haar ziekte en behandelmogelijkheden. In November 1991 had de commissie ‘Keuzen in de Zorg’ (Dunning) het rapport ‘Kiezen en delen’ aangeboden aan PVDA staatssecretaris Simons van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur (WVC). In het Dunning-rapport werd o.a. gesteld dat de (toekomst van de) gezondheidszorg onderwerp moest worden van een ‘publieksdiscussie’. Daarom subsidieerde het ministerie van WVC een publiekscampagne bedoeld om burgers/patienten mondiger te maken, te stimuleren om meer (bewust) over hun eigen gezondheidsgedrag na te laten denken en om zichtbaar te maken dat mensen toch écht zélf keuzen kunnen maken. Ook in 1993 werd een WVC-budget beschikbaar gesteld. Bijvoorbeeld voor de produktie van een beeldplaatprogramma over borstkanker dat patiënten in staat zou stellen in alle vrijheid vragen te stellen en keuzes over mogelijke behandelwijzen te maken en voor ‘Medi-Zin’ om het “onafhankelijk denken te stimuleren”. ‘Goed idee !’, dacht Sylvia Millecam ? Ook een project in het Amsterdams Medisch Centrum, naar een Amerikaans model, werd gesubsidieerd door het Ministerie van Volksgezondheid: de computer als hulpmiddel voor borstkankerpatienten om te kiezen tussen behandelingen. Project-medewerker Erik Fokke: “Bij patienten voor wie een keuze tussen twee of meer behandelingen mogelijk is, hangt het tot nu toe voornamelijk van de voorkeur de arts af welke behandeling het wordt: wat de dokter voorstelt, gebeurt. Met zo’n computerprogramma kan de mening van de patient doorslaggevender worden”. Project-medewerker hoogleraar medische psychologie prof. L. Krol: “…inderdaad leren de – beperkte – Amerikaanse ervaringen dat die patienten die een keuze hebben, eerder geneigd zijn een behandeling nog niét te ondergaan, wanneer ze de consequenties kunnen overzien” (Dagblad Trouw, 24-03-1993 ). Onbekend is of Sylvia Millecam beschikte over een computer.

DE KAPPER UIT BOXMEER: “GEEN OPERATIE”
Volgens het IGZ-rapport zou Sylvia Millecam in Mei 2000 (onduidelijk is op welke datum precies) in contact gekomen zijn met een kapper uit Boxmeer die zélf zich aan z’n kanker niet had willen laten opereren en gekozen had voor alternatieve behandelingen (magneetveldtherapie, ‘cell specific cancer therapy’ CSCT in het buitenland) onder begeleiding van oud-huisarts en alternatieve genezer mw. Joke A.C. Heg-Hoogenboom. Sylvia Millecam raakte geinteresseerd in de biologische tumortherapie, diverse gesprekken volgden met de kapper en Sylvia Millecam nam contact op met arts voor natuurgeneeskunde mw. Joke Heg-Hoogenboom, en ze vroeg haar om “dezelfde begeleiding en dezelfde therapie omdat zij net als haar eerdere patiënt géén operatie wenste”, aldus mw. Joke Heg-Hoogenboom in het IGZ-rapport. Maar Heg-Hoogenboom was gestopt met haar praktijk en kon Sylvia Millecam niet behandelen. Wel gaf ze lezingen op voorlichtingsavonden. Op één van de voorlichtingsavonden (onduidelijk is op welke datum precies) heeft ze met dr. Dankmeyer gesproken en op een andere avond (onduidelijk is op welke datum precies) in Boxmeer zou mw. Joke Heg-Hoogenboom Sylvia Millecam hebben gezien als een belangstellende “vergezeld door een ” voor mw. Joke Heg-Hoogenboom “onbekende vrouwelijke huisarts die de voorlichtingsavond opgenomen heeft”, aldus het IGZ-rapport. Op die voorlichtingsavond hoorde Sylvia Millecam dat een kliniek in Zwitserland sinds kort de magneet-veldtherapie ‘cell specific cancer therapy’ CSCT aanbood. Echter VTDK-voorzitter Cees Renckens zei ten tijde van de 2008 pro-formazittingen, in een fase dat Nederland evt. nog mocht twijfelen wie Sylvia Millecam de dood ingejaagd zou hebben: “Sylvia Millecam is dood en nu moet Jomanda uitleggen waarom zij dat gedaan heeft” en het zou Jomanda zijn geweest “in een fase dat die Millecam heeft getwijfeld, wat zal ik doen, zal ik me gewoon laten behandelen, of ga ik het heel anders doen”, die tegen Sylvia Millecam gezegd zou hebben: “ik weet iemand met magneetveld-therapie”, aldus Cees Renckens (Netwerk, 29-10-2008 ), in een poging om bewust of onbewust één van z’n pathologisch-liegende individuele wanen om te zetten in een collectieve waan welke schade zou kunnen toebrengen aan de gezondheid en de portemonnee van zeer velen. Later in Mei 2000 deelde Sylvia Millecam —omdat ze twijfelde aan de first-opinion en diagnose borstkanker— aan het Kennemer Gasthuis in Haarlem mede vastberaden de voorkeur te zullen geven aan een alternatieve behandeling (cell specific cancer therapy CSCT) in Zwitserland.

HET BRODDELWERK VAN MENSO WESTEROUEN VAN MEETEREN ?
Met in het achterhoofd dat Jomanda Sylvia Millecam grotendeels ‘op afstand’ (telefonisch en/of via healingen via vrienden van Sylvia Millecam) zou hebben behandeld, verwijt het IGZ-rapport arts en alternatieve genezer mw. Joke Heg-Hoogenboom dat zij Sylvia Millecam “onjuist zou hebben geadviseerd” maar de IGZ zou “onvoldoende zwaarwichtige reden” hebben gezien om sanctionerend op te treden omdat mw. Joke Heg-Hoogenboom reeds met pensioen was, ze Sylvia Millecam met haar zorgvraag niet in behandeling zou hebben genomen en omdat de rol van Heg-Hoogenboom zich zou hebben “beperkt tot een telefonisch advies”, aldus de IGZ. Terwijl hetzelfde IGZ-rapport melding maakt over de lezingen op voorlichtingsavonden ( = géén telefonisch advies) van mw. Joke Heg-Hoogenboom, alwaar ze Sylvia Millecam eens zou zijn tegengekomen als belangstellende vergezeld door een voor mw. Joke Heg-Hoogenboom onbekende vrouwelijke huisarts “die de voorlichtingsavond opgenomen heeft”, aldus IGZ-rapport. Gezien dit feit dat er ‘evidence’ —opname van een evt. ‘beinvloedende’ voorlichtingsavond waar Sylvia Millecam als belangstellende aanwezig was— aanwezig zou zijn, is het opmerkelijk dat nationaal onvermeld en ongemoeid gelaten is wié deze ‘onbekende’ vrouwelijke huisarts geweest zou kunnen zijn. En wát haar ‘inhoudelijke’ (evt. sturende/beinvloedende) rol in het ziekteproces van Sylvia Millecam geweest zou kunnen zijn. In de zaak-Millecam zou inspecteur Menso Westerouen van Meeteren —auctor intellectualis van het IGZ-rapport aldus Skepsis— álle behandelaars en getuigen hebben gehoord en hij zou van deze gesprekken / verhoren verslagen hebben opgetekend: de Menso Westerouen van Meeteren-tapes ? Van Meeteren beweert dat álles wat hij over de zaak-Millecam weet in het IGZ-rapport zou staan (Volkskrant, 15-09-2007 ).

Bron: Info Jomanda

Lees ook:Jomanda hield Sylvia Millecam weg bij reguliere artsen!
Lees ook:Vrijspraak voor Jomanda in zaak Sylvia Millecam
Lees ook:EIS JAAR VOORWAARDELIJK TEGEN JOMANDA
Lees ook:OM in beroep tegen vrijspraak Jomanda
Lees ook:JOMANDA: GENEZEND MEDIUM OF HEKS?

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>