Marianne Notschaele-den Boer:”VORIG LEVEN IN EEN WEESHUIS”

Deel 2 vandaag van Marianne Notschaele-den Boer:”VORIG LEVEN IN EEN WEESHUIS”

Ze is een 6-jarig meisje, woonachtig in een stad, beide ouders verloren door ziekte. Ze wordt door naaste familie in huis opgenomen, maar zodra ze kan werken moet ze zelf in haar eigen onderhoud voorzien. Ze is 8 jaar als ze een onderkomen en een baantje in een weeshuis (armenhuis) krijgt.

Het meisje werkt van half vijf in de ochtend tot zeker tien uur in de avond. Dag in, dag uit, week in, week uit. In ruil voor haar werkzaamheden als vloerveegster en afwashulp krijgt ze eten en mag ze bij het overige personeel op zolder onder de hanenbalken slapen. Familie ziet ze niet meer.

Een half jaar later wordt ze ‘bevorderd’ tot wasmeisje. Ze haalt water bij de pomp, sjouwt ketels, kookt water, wast lakens, schorten, mutsen en jurken, spoelt, hangt wasgoed op. Strijkt tot in de late avonduren. Met zware strijkijzers, die op een binnenvuur worden verhit. Vooral plooien persen in mutsen en plooikragen strijken  vindt het meisje een heidens karwei. Het harde werken op zich is niet traumatisch, ze weet niet beter.

Op een dag krijgt ze de opdracht even op een pasgeboren baby te letten, tussen het vele strijkwerk door. Een bijzondere gebeurtenis, want in het armenhuis ziet het meisje alleen volwassenen of wezen, ouder dan 6 jaar. Het wasmeisje is verrukt en fantaseert dat het murmelende wichtje familie is, dat ze nu iemand voor zichzelf heeft om van te houden. Tussen de strijk- en waswerkzaamheden door gaat ze telkens kijken. De baby vindt ze zo lief! En dan… opeens is de baby weg! Hoewel het meisje weet dat iemand gekomen is om de baby op te halen, weigert ze dit te geloven. Ze vindt het ‘haar kindje’.

Werktuiglijk doet ze haar vele was- en strijkwerk. Plooien in mutsen worden niet goed meer gestreken, ze brandt haar armen aan de zware strijkijzers, laat ketels kokend water vallen. Het meisje denkt alleen nog maar aan de baby. In haar kinderfantasie: ‘haar baby’. Ze zou de baby het liefst willen zoeken, maar waar?
Een paar maanden later loopt het meisje een longontsteking op en blaast, oververmoeid van het vele werk dat gewoon doorgaat, haar laatste adem uit.

Dit ‘oude’ verhaal/vorig leven ontrafelen, waarin strijken verbonden raakte met ‘verlies en verdriet’ is niet hetzelfde als therapeutische herbeleving, maar zorgt wel voor hetzelfde effect. Begrijpen waarom je ooit een hekel had aan strijken, waar dat mee te maken had, geeft inzicht. Weten waarom, lucht op. Bovendien geeft het een nieuwe kijk op ‘strijken’: is strijken in Samira’s huidige leven net zo erg als toen?
Onbewust wilde Samira niet herinnerd worden aan pijn en verdriet/verlies, dat (volgens het wasmeisje) bij strijken hoorde. ‘Strijken’ koppelde ze ooit aan ‘hard werken en mensen (ouders, babytje) verliezen’. Maar hiervan is bij strijken in 2009 geen sprake meer.

Het ene inzicht leidde tot het andere: Samira mailde later: ‘Ik begrijp nu ook waarom ik klederdrachtmutsen haatte. Die zitten vol met van die plooien. Daarvan heb ik er in dat vorige leven duizenden gestreken. Ik zal strijken nooit echt superleuk vinden, maar ik haat het niet langer en dat is al heel wat voor mij.’

© Uitgeverij RHA Publishing

Lees ook:Marianne Notschaele-den Boer:”VORIG LEVEN IN EEN WEESHUIS”
Lees ook:Islamitische duivelsuitdrijving leidt tot dood meisje!!!
Lees ook:Spookplekken; ooit gehoord van Clifton Hall…
Lees ook:Mysterieuze vrouwenstem redt leven baby
Lees ook:Babyspringen moet kwade geesten uitbannen

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>